 | |  |
 |
|
26 december 2007
Ook dit stuk van de site is lange tijd niet vernieuwd. We hadden natuurlijk een verhuizing die 't nodige aan tijd en energie heeft gekost. Maar ook Joost's ziek zijn heeft er aan bijgedragen dat we lange tijd niets met de site gedaan hebben. Verhalen waren er natuurlijk wel, maar door een gebrek aan nieuwe foto's kwam het er niet van.
Nu dus even snel bijpraten over 't afgelopen jaar, als dat al mogelijk is in zo'n stukje...
Leon heeft in dit jaar de grootste ontwikkeling meegemaakt. Hij heeft leren kruipen (gelukkig voor ons nadat de gaskachels in Den Ham uitgingen) en leerde in Rijssen lopen. Van die techniek maakt hij graag en regelmatig gebruik, met name als hij nu juist even stil moest blijven staan of een andere kant op. De pit die er altijd al in zat, kan er nu eindelijk uit! Leon speelt graag buiten en kan ook boos worden als dat er door de regen even niet in zit. Maar gelukkig vermaakt hij zich binnen ook prima, met auto's en trekkers en natuurlijk met z'n grote broer. Luuk leest Leon regelmatig voor en dan zitten ze gezellig samen op de bank of in de autotent die ze van tante Mela...euh...Sinterklaas kregen. Luuk is erg met letters bezig en kan ook z'n eigen naam al 'letteren' zoals hij dat noemt. Met pen gaat nog wat lastig, maar op de komproeter zoals hij het noemt, gaat het als een razende. Over een maandje gaat hij voor 't eerst naar de basisschool, elke dag een ochtend. We zijn erg benieuwd hoe hij het daar gaat vinden. Op de peuterspeelzaal gaat het goed. Hij vindt het leuk om er te zijn, al vindt hij het wat minder om er naar toe te gaan. Dan blijft hij liever bij oma. Vaak onder het mom van 'maar ik ben nog maar zo klein, ik denk dat ik beter even kan gaan slapen'. Zo heeft hij nog veel leuke uitspraken, die ik hier nu natuurlijk even niet meer kan herinneren. Had me nog zo voorgenomen ze op te schrijven... maar ja.... Als ik er weer een weet, schrijf ik hem op!
| |
 |
 | |  |
|
| | |
|
|
28 december 2006
Hai Leon,
Je eerste levensjaar is al bijna voorbij. Volgende week mogen we je eerste verjaardag vieren. Sinds de vorige keer dat ik schreef is er ´t een en ander veranderd, we zijn namelijk verhuisd. Van Wierden naar ons tijdelijke adres in Den Ham. Daar heb je niet veel van meegekregen, je slaapt overal prima, dus ook hier ondanks de drukke straat waaraan je kamertje ligt.
We zijn ook nog een weekendje weg geweest met de hele familie Lemans naar Arcen. Op de foto´s zie je dat jij je prima hebt vermaakt: in de ballenbak was een groot succes. Het zwembad was heel wat minder: vanaf dat je kleren uitgingen tot je weer veilig aangekleed buiten stond met papa heb je ’t op een brullen gezet. Veel te koud! We hebben ’t veiligheidshalve (voor onze oren) ook maar niet meer geprobeerd en ’t zwembad gelaten voor wat het was.
Je kunt in ieder geval goed aangeven wat je wel en niet wilt, je hebt wat ze subtiel noemen: een pittig karakter. Hoewel we ’t idee hebben dat het ook wat werd aangewakkerd door ‘interne problemen’. Je had nogal last van je ontlasting, af en toe gecombineerd met tanden die doorkomen. Sinds we gestopt zijn met poedermelk en je gewoon met de pot mee-eet lijk je veel lekkerder en meer ontspannen in je vel te zitten. Je lacht veel meer en kunt heerlijk spelen, ’t liefst met veel blokken om je heen. Je vindt het prachtig torentjes voor je te laten bouwen die je dan met een enorme grijns en een grote zwiep omver gooit. Ook kijk je graag naar je broer die met duplo speelt en lijkt elke keer weer verbaasd als de duplo trein voorbij komt. Momenteel is ook het testen van de zwaartekracht favoriet: vanuit de box of kinderstoel alles wat binnen handbereik is (en dat is meestal meer dan wij inschatten…) naar beneden laten vallen. De ‘rookies’ onder ons pakken dat dan braaf weer op en geven het terug, maar dat wordt meteen weer boven de grond gehangen en losgelaten. Waarop het spel als je geluk hebt weer wordt herhaald totdat de volwassene doorheeft wat het doel van het spel is…
Mobiel ben je nog niet en het lijkt er ook nog niet op dat daar binnenkort verandering in komt. Je kunt omrollen als je ligt en je kan zitten, maar er lijkt nog weinig met de benen te gebeuren. Voor mij wel makkelijk hier op de boerderij met de gaskachels en het trapje van de opkamer. Je gaat ook nog lekker in de box, op de hoogste stand, dus dat scheelt een hoop tilwerk. Niet zo snel zijn heeft z’n voordelen…
Als je iets wilt waar je niet bij kan, geef je een gil en meestal is je broer wel zo lief (of zuinig op z’n trommelvliezen) dat hij het even komt brengen.
Hoewel je op dit moment wat ziek bent (beetje koorts, snotneus en hoesten) ben je voor de rest erg gezond en nog niet serieus ziek geweest. Je hebt alleen wat last van een droog huidje waar af en toe wat geïrriteerde plekjes op zitten. Daar hebben we inmiddels een zalfje voor en je lijkt er zelf niet echt last van te hebben.
| |
|
| | |
| | |
|
|
12 juli 2006
Hallo Luuk,
Weer een stap verder op weg naar een grote vent: je bent zindelijk! 't Was mooi weer en dus liep je lekker in je onderbroek in de tuin met het potje binnen handbereik. We hebben je uitgelegd wat de bedoeling was en zowaar: je ging er op zitten als je een plas moest. Een hoopje was nog wat lastiger en we hebben wat ongelukjes gehad (tante Melanie was gisteren helaas nog het slachtoffer...) maar doorgaans zeg je op tijd dat je een plas moet en gaat het helemaal goed. Overdag met slapen heb je ook al geen luier meer voor. 's Nachts duurt nu ook niet lang meer, je luiers zijn eigenlijk steeds droog als we je 's ochtends uit bed halen.
Je begint het leuker te vinden om een broertje te hebben. Je knuffelt wat vaker met hem en je kunt hem ontzettend hard aan 't lachen maken, wat je dan ook regelmatig doet. Leon ligt dan in het wipstoeltje en jij gaat er dicht boven hangen en hard 'huboe!' roepen. Leon ligt dan helemaal in een deuk, wat voor jou natuurlijk aanmoediging is om lekker door te gaan.
Verder ben je heerlijk in de peuterpubertijd en test je het geduld en de grenzen van je ouders met veel plezier en doorzettingsvermogen. Je bent erg creatief in het proberen te verleggen van grenzen, dat moeten we toegeven. Maar goed, dat hoort er allemaal bij en 't is nog geen tijd je op te geven voor Eerste hulp bij opvoeden of The nanny ;-)
Je bent als een echte jongen helemaal geobsedeerd door trekkers, kranen en vrachtauto's en komt vaak niet meer uit je woorden als je een 'heeeele goote' of er 'een heeeeeleboel' ziet. Aan de andere kant ben je ook een enorme knuffelkont en roep je regelmatig; 'even tuffelen!' (de k aan 't begin is nog steeds lastig). Al met al een heerlijk en lief ventje!
| |
|
| | |
|
| | |
|
|
12 juli 2006
Hallo Leon,
Vorige week zijn we weer bij 't consultatiebureau geweest en ben je gewogen, gemeten en getest. Je had een keurig gemiddeld gewicht, ondanks dat je heel wat langer was dan het gemiddelde. Verder maak je je nog niet druk om te gaan rollen, maar ben je wel lekker beweeglijk en kun je sinds kort zelfs je teen in je mond stoppen. Vinden we toch ook altijd wel weer kunstig.
Je bent vorige week voor 't eerst een beetje ziek geweest. Het was erg warm en jij had een beetje verhoging. Je was wat eerder moe dan anders en dronk en at bijna niet, maar voor de rest leek je er weinig last van te hebben. Je had net als je broer ook wat last van een naar hoestje, maar ook dat is inmiddels weer weg.
Inmiddels eet je wat meer 'vast' voedsel (de smurrie uit de potjes is voor een normaal mens toch weinig vast, maar voor een baby toch al heel wat). Je lijkt wel je voorkeur te hebben voor een smaakje, maar eet het netjes op. Ook een ligaatje gaat er wel in, zij het nog niet zo veel. Maar je oefent goed, zie hier het resultaat:
Je bent een heerlijke lachebek. Als we je uit bed halen worden we verwelkomt met de grootste grijns. Je kan heerlijk hard lachen om je grote broer, waardoor je moeder in een deuk ligt en je nog harder mee gaat lachen. Verder kan je je heerlijk vermaken in de box met de nijntje-trapeze en wat rammelaars. Wandelen vind je ook heerlijk en je raakt niet uitgekeken op de bewegende blaadjes aan de bomen.
| |
|
| | |
|
| | |
|
|
5 april 2006
Hallo Luuk,
Schreef ik de vorige keer dat je al goed kon praten, dat bleek dus niks te zijn vergeleken bij wat je nu al kan. Het gaat echt ontzettend hard en je maakt nu echt hele zinnen: ”Mama heeft de sokken uit“ en meer van dat soort handige teksten komen er nu uit. Je kunt je al heel verstaanbaar maken en kunt goed duidelijk maken wat je wilt. Heel handig nu je in de peuterpubertijd zit en dus alles ‘zewf’ wil doen of vindt dat je bepaalde dingen toch echt niet hoeft te doen: ”Neuh, Luuk hoef nie naar bed“ of ”Hoef nie de goenen aan“.
Verder weet je inmiddels wel goed wat wel en niet mag en test je de grenzen ook regelmatig even (je weet immers maar nooit of je ouders er ineens anders over zijn gaan denken…). Maar gelukkig valt dat tot nog toe allemaal reuze mee en ben en blijf je een heerlijk mannetje dat het grootste deel van de tijd gewoon goed luistert en meewerkt.
Je kunt ook heerlijk alleen spelen en jezelf vermaken. Als ik met Leon bezig ben vind je dat wel eens lastig en ga je juist dan even op peuterpuberpad, maar ’t kan dan net zo goed zijn dat je even komt kijken of helpen (je kan al heel goed het water voor de fles warm krijgen).
’t Allermooist op dit moment vindt je ‘geppen’ (=scheppen), ’t liefst in de zandbak, maar als die niet voorhanden is doe je ’t ook gewoon in ’t grind. Bij opa en oma Den Ham heb je er zelfs een heuse overall voor en rijd je af en aan met de trekker met aanhangwagen. Ook om bijvoorbeeld lege flessen weg te brengen of de zakken met luiers.
Balen dus dat het nu wat slechter weer is, want dan is het vaak te nat of koud om buiten te spelen. Zelf kan je dat niet zoveel schelen, maar degene die met je mee moet (of je kleren moet wassen…) meestal wel. Uiteindelijk ben je dan wel over te halen om binnen met de duplo te spelen. Je bouwt er zelf al mooie torens mee, maar ’t liefst heb je dat iemand er een huis van bouwt. Die breek jij dan vervolgens weer langzaam af (‘Oh, affebrooken’) nadat je er een paar keer met de duplotrekker doorheen bent gereden (alle huizen die worden gebouwd moeten voldoen aan één eis: je moet er met de trekker of vuilniswagen onderdoor kunnen rijden).
Verder vind je zingen op dit moment erg leuk. Met name ‘In de maneschijn’ zingen we uitentreure en we doen er dan ook ‘met de handen!’ bij, zoals jij dat noemt. Ook ‘Op een grote paddestoel’ is favoriet. En bij oma Assink wil je ‘Zaterdag!’ doen, een liedje waarbij jij hobbelend op schoot zit, te wachten op het onvermijdelijke ‘krak, zei het schip en daar lagen wij’.
| |
|
| | |
|
| | |
|
|
3 april 2006
Hallo Leon,
Je bent inmiddels al weer bijna 3 maanden oud en al flink gegroeid. Met name in de lengte gaat het hard. We hadden even een klein dipje met een week of 9, toen de borstvoeding erg terug liep en je er niet meer genoeg aan had. Op flesvoeding, aangedikt met johannesbroodpitmeel of zoals wij het noemen –cement–, doe je het stukken beter en ben je een heerlijk tevreden mannetje.
Je maakt al heel grappige geluidjes, waarbij het erop lijkt dat je ons na wilt doen. Je moet er zelf ook om lachen, net als wij. Ik weet niet precies hoe oud baby´s doorgaans zijn als ze dit kunnen, maar volgens ons ben je er heel snel mee.
Verder vermaak je je prima in de box met een boekje en af en toe een tik tegen de sterretjes en de maan boven je hoofd. En als je moe wordt doe je je duim in de mond (die kun je nu al vinden, is ook heel vroeg!) of je begint wat te huilen. Teken voor ons dat het tijd wordt voor bed. Meestal protesteer je nog heel even, maar geef je de strijd al snel op.
Je duim vind je ook na je slaapje vaak nog even, zodat het voorkomt dat wanneer ik je kom halen voor je volgende voeding, je heerlijk wakker ligt te kijken. Met name ’s ochtends erg ideaal, zodat het voorkomt dat ik je pas om 8.00 uur hoef te voeden.
Komend weekend ga je voor ’t eerst logeren, bij opa en oma Lemans. De week erop gaan we weer naar ’t bureau, voor je volgende prik. We zullen dan ook zien of de nieuwe voeding z’n vruchten heeft afgeworpen. Te zien aan je groeiende billetjes, denk ik van wel!
| |
|
| | |
|
| | |
|
|
9 februari 2006
Hallo Leon,
Nog even een kleine update, want gisteren zijn we voor ’t eerst bij het consultatiebureau geweest.
Je was goed gegroeid: 8 ons en 7 cm. Je was heerlijk rustig bij de arts en ze vroeg dan ook of je altijd zo rustig en tevreden was. Je moeder natuurlijk helemaal trots!
Ze heeft van alles gecontroleerd en dat vond je voor ’t grootste gedeelte prima, behalve toen ze begon te drukken op je liezen. Je hebt haar dan ook beloond met een flinke plas op haar bureau.
Ondanks dat was ze helemaal tevreden over je en konden we al snel terug naar huis.
| |
|
| | |
|
| | |
|
|
5 januari 2006
Nog twee dagen van een heerlijke kerstvakantie te gaan en nog twee weken tot de uitgerekende datum. Van alles nog gepland te doen, maar alles is al wel klaar voor de komst van de baby. Gistermiddag met boodschappen doen toch maar alvast beschuiten en muisjes in huis gehaald. En blijkbaar was dat het sein, want donderdagochtend om 6.45 breken de vliezen. Aanvankelijk gebeurt er niet zoveel en kan ik nog even de laatste was in de droger doen en een paar mailtjes typen.
Voor de zekerheid bellen we oma Lemans alvast of Luuk daar een dagje naar toe kan. Dan beginnen rond een uur of 10 toch de weeën goed op te komen en kan ik me weer goed herinneren hoe dat ook al weer voelde. Je vergeet dat gevoel blijkbaar goed. Dat heeft de natuur slim geregeld: anders zouden er ook niet veel ouders zijn met meer dan één kind…
Joost zoekt even het kaartje van de verloskundigenpraktijk op om te kijken wanneer we ook weer moeten bellen. Na het valse alarm van afgelopen zondag, willen we niet nog een keer voor niets bellen. Maar er staat toch echt: bij in de nacht gebroken vliezen ’s ochtends vanaf half 9 bellen. Dan zijn we nu dus al wat aan de late kant, maar gezien onze eerdere ervaring, maken wij ons daar niet druk over…
Om een uur of twaalf komt de verloskundige langs. Ze meldt dat ze de kraamverzorgster ook al gebeld heeft. Daar zijn we enigszins verbaasd over, dat lijkt ons wat voorbarig. Wij zijn tot nu toe gewend dat een verloskundige even komt om te controleren hoe ver we zijn en ons dan weer verlaat met de mededeling dat ze over een paar uur nog wel even weer langs komt. Maar deze keer blijft ze en installeert ze alles voor een bevalling! Rare gewaarwording.
De ontsluiting blijkt ook al 7 cm te zijn. We zijn behoorlijk blij verrast. Ondanks dat moet ik het nog zien en zit nog een beetje in de ontkenningsfase. Niet lang daarna krijg ik echter al persweeën en valt er niet veel meer te ontkennen. De verloskundige controleert nog eens en zegt dat als ze echt niet meer weg te puffen zijn, er al meegeperst kan worden. Nog meer verbazing… Maar de grootste verbazing komt een klein uurtje later, als we om 13.34 voor de tweede keer de trotse ouders zijn geworden van een gezonde zoon: Leon is geboren!
Hij laat even van zich horen, maar is al snel heerlijk rustig als hij op m’n buik ligt. Hij slaagt voor alle controles met vlag en wimpel (Apgar: 9/10) en mag direct aan de borst. Hij bewijst dat hij kan plassen met een prachtige straal op papa’s kant van het bed (precies: daar waar geen zeil lag).
Er worden foto’s gemaakt, Leon wordt aangekleed en ik kan even douchen. Daarna in een heerlijk fris bed de opa’s, oma’s, ooms en tantes bellen. Ze zijn allemaal al net zo verbaasd als wij. Gisteren wisten we nog van niks en nu liggen we halverwege de dag met Leon in onze armen! Een bevalling van amper vier uur, waar we over de vorige bevalling zo’n 30 uur hadden gedaan. Dit keer heerlijk thuis, zonder ritten naar ’t ziekenhuis, ruggenprik en teleurstellende ontstuitingsmededelingen.
Ondertussen is Leon twee dagen oud en hij doet het geweldig. Hij is heerlijk rustig, slaapt veel en drinkt goed. Ook z’n darmen hebben al bewezen prima te werken. Z’n grote broer Luuk moet nog even wennen, maar vindt al het bezoek prachtig. Hij is ook blij met een broertje, want die krijgt natuurlijk vrachtwagens en auto’s die alvast ingespeeld moeten worden. Een grote verantwoordelijkheid die hij heel serieus neemt. Verder helpt Luuk kraamverzorgster Marion goed met stofzuigen en schoonmaken, het aangeven van luiers voor Leon en het wegwerken van de voorraad muisjes. Daar moet je toch niet mee blijven zitten…
| |
|
| | |
|
|
| | |
|
|
20 augustus 2005
Beste Luuk,
't Is duidelijk dat je grote broer wordt. Je hebt de afgelopen vakantie flink geoefend op Noa. Samen zaten jullie in de fietskar en om de zoveel tijd kreeg ze een aai over haar hoofd en als ze haar speen kwijt was probeerde jij die er zo goed en kwaad als 't ging weer in te wurmen. Ook help je met het wegbrengen van luiers en maak je ons er even op attent als ze huilt. Hartstikke handig.
Je had het erg naar je zin in de Eifel met oom Bart en tante Melanie. Met oom Bart heb je gevoetbald, gezwommen en met name de Truckstar verslonden. Samen zaten jullie tijden op de bank de ene mooie wagen na de andere aan te wijzen.
Verder waren er in de Eifel veel kerktorens, dus je kon je geluk niet op. We hoorden de hele dag: 'de bam, da's de bam!'. Aan het einde van de dag zag je overal een klok in, zelfs in je klerenkast.
Dat je ouder wordt werd deze week pas echt duidelijk. Na het eten zagen we het bekende 'drukgezicht' inclusief bijbehorende rode ogen en wat ingehouden adem. Snel uit de kinderstoel en naar 't potje gerend en jawel hoor: een heuse plas plus hoopje op 't potje! Hartstikke trots waren we natuurlijk en er zijn zelfs foto's van gemaakt (schrik niet, niet van 't potje en inhoud zelf, maar van jou erop). Sindsdien is 't nog niet weer gelukt. Je geeft wel aan dat je 'bah' in je broek hebt, maar dan is 't dus al te laat en gaan we er voor de vorm nog wel even naar toe. Komt vanzelf gaan we vanuit, tot nu toe ben je er al heel snel mee.
Tot de volgende keer!
| |
|
| | |
|
| | |
|
|
15 juli 2005
Hallo kleintje,
Een week geleden zagen we je voor ’t eerst. Als ’t goed is was je toen 12 weken oud en nog lekker in m’n buik. Je lag goed volgens de echoscopiste en daarom konden we je helemaal goed in beeld krijgen. Je lag lekker op je rug, beentje over elkaar en je zwaaide soms even met je armpjes. Omdat we de woensdag ervoor bij de verloskundige je hartje nog niet hadden kunnen horen, omdat je je goed had verstopt, liet de echoscopiste het ons nu wel horen. Een hartslag van 160 en alles wat te controleren was in dit vroege stadium werkte prima. Je was 6.8 cm en dat is wat aan de lange kant, net als je broer toen (en je vader nu).
Je broer heeft ook nog even op het beeldschermpje gekeken, maar vond de andere dingen in de kamer voorlopig interessanter.
Als alles zo goed blijft gaan hopen we je rond 19 januari 2006 voor ’t eerst in levende lijve te kunnen zien. Je opa’s, oma’s, ooms en tantes zijn erg benieuwd naar je en we hebben al veel kaartjes en cadeautjes gehad ter ere van je aanstaande komst.
Als bewijs van je komst hebben we nu een aantal (drie!) zwangerschapstesten en drie echo-fotootjes. Daar moeten we ’t voorlopig nog even mee doen. En natuurlijk een erg snel dikker wordende buik van je moeder. Volgens de verloskundige normaal, omdat je broer alles al wat heeft voorgerekt toen hij op je plekje zat.
| |
|
| | |
|
| | |
|
|
15 juli 2005
Hai Luuk,
Sinds de vorige keer dat ik schreef is er ontzettend veel gebeurd. De grootste gebeurtenis is denk ik wel dat je bent gaan lopen. Een tijd lang stond je al heel goed en achter een wagentje liep je ook. Los staan ging ook prima, tot je door had dat je alleen stond en dan liet je je heeeel langzaam door je knieën zakken en kroop veilig verder. Eind april in het speeltuintje zag je echter ineens het licht en wandelde je weg. ’t Ging natuurlijk nog maar met een paar passen tegelijk, maar je schaterde het uit als je weer omkukelde en probeerde overeind te komen. Dat laatste ging nog niet helemaal alleen, dus daar hielpen we je eerst nog mee, maar al snel had je ook door hoe dat moest.
Ondanks dat je nu dus veel mobieler bent, is het huis nog steeds veilig. Je bent wel onderzoekend en drukt graag op allerlei knopjes, maar je breekt niks af en kunt ook nog steeds heerlijk spelen in de box. En dat is met name fijn als ik aan het koken ben, want dan help je graag even mee in de keuken door net het kastje waar ik voor sta open te willen doen en alles er uit te willen pakken. De grap is dat je nadat je dat gedaan hebt alles ook weer min of meer netjes terug zet. Ook weet je dat dingen die bah zijn in de prullenbak horen. Alleen nog niet, dat je ze daar dan ook moet laten en er even later dus niet weer uit haalt…. Opruimerig en schoon ben je enorm en je bent dan ook regelmatig te vinden met een vaatdoekje of iets dergelijks om even de tafel te poetsen of het stof van een stoel af te nemen. Als je een gitaardoekje van je vader ziet liggen, ga je zelfs z’n gitaar afnemen. Dat doe je dan ontzettend voorzichtig (waar je vader je dan ook erg dankbaar voor is). De gitaar zelf fascineert je mateloos, met name als papa er op speelt. Je gaat er dan lekker dicht bij staan, duim in de mond en kijkt ademloos toe. Als het lekker swingende muziek is, knikken je knietjes mee. Dat dansen doe je ook als je andere muziek op de radio of tv hoort, vaak gaat dan ook een van je handjes in de lucht en dirigeer je mee op de maat. We hopen dat je smaak voor muziek nog niet is bepaald, want je swingt het hardst op piratenmuziek en andere simpele meedeiners. Nu kunnen we daar nog om lachen, maar later…. ;-)
Op 7 juni werd je neef van Noa. ’s Avonds zijn we naar haar toe gegaan in het ziekenhuis en jij kwam daar met oma want daar was je die dag geweest. Je was niet laaiend enthousiast in eerste instantie en begon gezellig met haar mee te huilen. Toen je een leuk kastje had gevonden om je achter te verstoppen en waar oom Bart je telkens ging zoeken, kon je weer hard lachen. De volgende dagen zijn we weer bij haar geweest en langzaam begon je wat meer geïnteresseerd te raken. Je hebt haar lief geaaid over haar hoofdje en liep er steeds even naar toe. Tussendoor had je met name oog voor al het moois dat ze had gekregen, zoals een poppenwagen en een hobbelpaard.
En bij deze veranderingen is het niet gebleven. We weten inmiddels dat je naast neef ook broer zult worden. Daar heb je nu natuurlijk nog geen idee van, maar in januari, als je bijna 2 bent krijg je een broertje of zusje. Tegen die tijd zal het wel meer tot je doordringen, maar voorlopig ben je nog even alleen hier.
Bij opa en oma ben je vanaf september al niet meer alleen, dan komt Noa ook een dagje tegelijk met jou. De drie dagen in de week dat je daar bent, geniet je op en top. Als opa aan ’t einde van de middag thuis komt, loop je hem alvast met oma tegemoet naar ’t einde van de straat. Op het bankje wachten jullie dan en als opa er is, mag je bij hem in ’t vrachtwagentje terug naar hun huis. Als ’t weer meezit ga je daarna nog lekker op de fiets. Laatst zijn jullie zelfs wezen pony rijden en hebben jullie op ’t terras een ijsje zitten eten. Of eigenlijk: opa at een ijsje en jij zat verhalen te vertellen.
En daar ben je goed in (als ’t je uitkomt, als we je vragen wat te zeggen door de telefoon, houd je je mond stijf dicht, tot de verbinding weer is verbroken). Je begint steeds meer woordjes na te doen. Het meeste begrijpen we nog niet, maar een van de eerste woordjes is bim-bam. Dat is alles wat de tijd aangeeft, van kerkklok tot horloge. Als er wijzers aan zitten, gaat je handje de lucht in en roep je bim-bam of alleen bam. Verder zeg je mama, maar da’s niet alleen voor mij, ook voor papa en opa en oma. Als je een vrachtwagentje ziet dat lijkt op die van opa, zeg je mama, als je papa de trap af hoort komen ook. Het betekent dus zoiets als: ouder/verzorger. Hartstikke handig en efficiënt dus.
Je bent hartstikke lief, heel vrolijk en heerlijk rustig. Je slaapt ook nog steeds veel, ook overdag en vind naar bed gaan ook absoluut geen probleem. Sterker nog, je schijnt er ’s avonds echt zin in te hebben. We hoeven maar te zeggen: ”Kom, we gaan tandenpoetsen“ en jij sprint naar de gang en klautert lachend de trap op. Je kent de hele routine al, waar sinds een paar dagen ‘zitten op het potje’ aan toe is gevoegd, al doe je er nog niks op. Aan het einde zingen we ‘de wielen van de bus’, knuffel je nog even met papa en legt mama je in bed. Meestal klets je dan nog even met je zelf (of lees je jezelf voor?) en dan val je in een heerlijk diepe slaap tot de volgende ochtend 7 uur/ ½ 8. Je slaapt zo vast dat we gisteravond je luier om 22.00 uur nog konden verschonen (we roken dat je een hoop had gedaan) terwijl je doorsliep (!).
Tot de volgende keer!
| |
|
| | |
|
